Singularity & Q.Entanglement

  Sanatın tarihe göre üstünlüğü “ gerçekliği ”dir.  Tarihte ispat geriye doğru gittikçe zorlaşmasına rağmen, sanat tam tersine tüm ihtişamı ile gerçek dünyayı temsil eder şekilde karşımızdadır. Bu değişmeyen ve değişmeyecek sanat, tüm yeni sanatlar için baş köşede mihenk “ taşıdır” aynı zamanda. Antik Yunan ve Rönesans’a ait  eksilmeyen sanat, günümüzde dijital sanata da ilham vermekte; “ tartışmasız sanat olduğu kabul edilen” bu sanattan doğmakta sürekli: -yeni sanat-. Tıpkı geçmişte olduğu gibi... Sanat 2000 li yıllarda her ne kadar sayısal da (dijital) olsa, bilgisayarlar ve programlar aracılığı ile geliştiriliyorsa da, temelinde insanın olmadığı, içinde insan olmayan bir sanattan hiçbirzaman bahsedilemeyecektir.  (makinanın ürettiğine “ilham” oluşu bakımından, insanın üretmiş olduğu sanat hep esastır.)  Van Gogh’un da vurguladığı gibi : “ Sanat, doğaya eklenmiş insandır.” Dolayısıyla, insanın - kendi tarihi- ile başlamış olan sanat, insanın kendi varoluş...

YALNIZLIĞIN PAYLAŞILAMAZ'lığına Dair      İnsanın yalnız hissetmesinden daha doğal ne olabilir ki. Önemli olan bununla barışık olabilmek, korkusunu yenmek, iyi analiz ederek  "varlığın tamamlanmasının koşullarından olduğunu" idrak edebilmektir.  İnsan doğduğunda atomdaki "çekirdek" misalidir, bebekken. Bir Potensiyel-dir, yüksek bir potansiyel.  Doğadaki her bir atom gibi anlamlı, tamlamaya ve tamamlamaya yatkın. Hem kendi başına (varlık olarak) =bir,  hem de töz olarak BİRin parçası. Ama bu kafamızda puzzle gibi bir -parça- oluşturmamalı. Çünkü bebek insan, henüz doğduğundan kendisi daha tam bir parça dahi olmamıştır. Varlığıyla bütün de olsa tamamlanmadığından: parça adayı.  Aslında atladığımız en büyük gerçek, insanın ölümle sona gidişi, ya da sürekli sona giden bir varlık olarak sanılmasıdır. İnsan doğumundan itibaren tamamlanmaya ve tam bir insan olmaya, gerçek bir insan olmaya giden bir süreçtedir.  Bir başlangıca gitmektedi...